วันนี้อารมณ์ไม่ดีเอามากมาย

.

ทุกๆเช้าจะลุกขึ้นตอน 6.30 น.เพื่อซื้อข้าว ซื้อขนม

ในทุกๆเช้าของช่วงนี้ ฝนตกทุกวัน

แต่ก็ยังซื้อข้าวซื้อขนม

เพื่ออะไร..

ไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เพราะอยากทำให้

อยากให้อิ่ม อยากให้เรากินข้าวด้วยกัน อยากดูแล

.

วันนี้ก็เช่นกัน ฝนตกพรำๆ ง่วงชิบแต่อยากทำ

.

มาถึงที่ทำงาน

มาสายอีกแล้ว

กินคนเดียวก็ได้วะ

.

เก็บไว้ให้

.

เขามาพร้อมทาร์ตไข่ ฝีมือภรรยา

.

เรารอเขาพร้อมข้าวเหนียวปิ้ง แสนธรรมดา

.

แล้วยังมาชวนให้กินอีก

รู้ไหม ว่าที่เคยให้มากิน ไม่เคยลงท้อง

.

ผู้ชายไม่เคยรู้อะไรเลย

โดยเฉพาะผู้ชายอย่างเขา

.

เซ็งเรย

.

เวลาเขาพูดถึงร้าน พูดถึงขนม พูดถึงเรื่องของพวกเขา

เรารู้สึกเหมือนถูกเหยียบจมดิน

.

กูเป็นใครวะเนี่ย

.

จะไม่คิดอะไรแล้วนะ แต่ทำไมอดไม่ได้

.

ไฮโซ กับ โลโซ

ทาร์ตไข่

กับ

ข้าวเหนียวปิ้ง

.

.

.

ดูเอาเองเหอะ

ยอมแพ้แล้ว

เรามันคนละชนชั้น

.

เช้าๆก็ให้เมียหาข้าวหาขนมให้กินละกัน

คนที่เขาตั้งใจทำให้มันน้อยใจโว้ย

.

ตกลงว่า ผู้ชายไม่รู้อะไร

หรือ

กูเรื่องมากไปวะเนี่ย หมดช่วงวันนั้นของเดือนไปแล้วด้วย

.

ทำอย่างเคยทำเป็นอย่างเคยเป็น ก็แค่นั้น ยากอะไร

.

ก็ไม่ยากหรอก

ก็ทำไมอ่ะ ก็คนมันน้อยใจ

ไม่ทำอะไรให้แล้ว (กรูจะคอยดูว่ากี่วัน)

เออ..คอยดูละกัน

.

เคยเจียมตัวยังไงก็ทำอย่างนั้น

จำไม่ได้เหรอว่าดวงเรื่องรักน่ะ อาภัพ

ไม่มีใครให้กอดเป็นตัวเป็นตนหรอก

.

เออๆๆๆ จะพยายามไม่คิดมากแล้ว ปล่อยวาง ปลงๆ

.

เพราะคนอย่างเรา มันไม่มีใครเอาอยู่แล้ว

อย่างที่น้องคนนึงพูดไว้ว่า

นี่ขนาดแกดีดี ครบทุกอย่างยังไม่มีใครเอาเรย

ถ้าพิการไปไม่แย่กันไปใหญ่เหรอ

.

กร๊ากกกกกกกกกกก  ขำนะเนี่ย

ขำ ทั้งน้ำตา แล้วก้มหน้ายอมรับว่า

เออ ก็จริง

.

บ่นๆไม่มีอะไร เดี๋ยวก็หาย

ผีก็แพ้  ฮ่วย

นอนก็ปวดกระดูก แฮ่ม

เป็นหวัดอีกต่างหาก โฮ่ย

.

จบ