พาตัวเองมาตั้งไกล มาเพื่อจะร้องไห้ ที่นี่ กับคนที่นี่ ภูเก็ต

นึกว่าส่วนเล็กๆของร่างกายที่กำลังเต้นอยู่จะไม่ต้องทำงานหนักอีกแล้ว

แต่เปล่าเลย

ยิ่งนิ่งเท่าไหร่ เสียงหัวใจกลับดังชัดเจน

พยายามไม่ให้ปลอกหมอนที่ซื้อมาใหม่ต้องเปื้อนน้ำตา

แต่เปล่าเลย

ยิ่งอยู่กับความเงียบมากเท่าไหร่ น้ำใสๆก็ล้นเอ่อ

...

นึกถึงคำที่แม่เคยถาม ทำไมไม่หาใครสักคนเป็นเพื่อน

...

อยากตอบแม่จังเลย แม้แต่เพื่อนก็ไม่มีใครอยากเป็นด้วยหรอกแม่ ดูหนูสิ

หนูมันบ้า ไม่มีเวลา เรื่องมาก เอาแต่ใจ คิดเยอะ นี่ยังไม่รวมอีกมากมาย

อยู่คนเดียวน่ะ ดีแล้ว

...

แต่บางทีก็แอบถามตัวเองอยู่บ้าง ถ้ามีใครสักคน จะดีไหม

คำตอบ

ไม่ดีหรอก เพราะคนที่ใช่น่ะ เขาจากเราไปแล้ว เรื่องของเรากับเขามันก็เป็นแค่อุบัติเหตุ

ไม่ดีหรอก เราแยกทางกับคนที่คบกันมาเจ็ดปีก็ด้วยเรื่อง ไม่มีเวลา แล้วถ้าเราจะมีใครแล้วไม่มีเวลาให้เขา ก็ไม่พ้นต้องจากกันอยู่ดี

ไม่ดีหรอก เรามันน่าเบื่อ

ไม่ดีหรอก เราไม่ชอบคนเอาแต่ใจ ชอบให้มีคนเอาใจ แต่นั่นยากมาก

ไม่ดีหรอก  ช้ำแล้ว ซ้ำเล่า

ในเมื่อหาข้อดีไม่ได้เลย ก็อยู่มันไปแบบนี้แหละ เพราะเรื่องแบบนี้มันก็อีแค่เสี้ยวเล็กๆของชีวิตเราไปแล้ว

ก็แค่...บางที เท่านั้นแหละ

ที่อยากมีใครสักคนฟังเสียงสะอื้นไห้ของเรา พอหมดเวลาก็แยกย้ายไปตามวิถีทางของตน

ไม่อยากผูกมัดใครไว้...เพราะสุดท้าย เรารู้ว่าสุดท้ายจะเป็นยังไง

...

บางที...การเป็นผู้ให้ตลอด ทำให้อยากรู้ว่า ถ้ากลายเป็นผู้รับบ้าง...ความรู้สึกจะเป็นเช่นไร

...

แต่ตอนนี้ไม่มีเวลาคิดแล้วล่ะ อีกร้อยแปดพันเก้าที่จะต้องทำ

เดี๋ยวก็ค่ำแล้ว

สีสันแห่งชีวิต...กำลังเริ่มต้น...อีกครั้ง

เนิ่นนานเหลือเกิน
ความทรงจำเริ่มเลือนหาย
เสียงแว่วหวานผ่านสาย
มิอาจลดทอนความปวดร้าว

หากไม่ได้เดินเคียงข้าง
แล้วเราจะยังมีกันและกัน...ไหม

ไม่ว่าคุณไปที่ไหน
ไม่ว่าคุณทำอะไร

ที่ตรงนี้...ฉันจะยังคงอยู่เพื่อรอคุณ

ไม่ว่าจะเกิดอะไร
หรือจิตใจปวดปร่าแค่ไหน

จะคงมีฉันอยู่ตรงนี้...เพื่อรอคุณ

คิดเข้าข้างตัวเอง
รักเราจะยืนยาวตลอดกาล
เสียงหัวเราะเริ่มขึ้นแต่ท้ายที่สุดก็จบด้วยน้ำตา
เพราะฉันไม่สามารถใกล้คุณได้..ที่รัก

คุณรู้ตัวหรือไม่
คุณทำให้ฉัน...แทบบ้า

ฉันจะทำเช่นไร...ให้รักอยู่รอดตลอดไป

สุดท้าย...ฉันขอโอกาสเพียงครั้งเดียว
แค่ครั้งเดียว...แล้วฉันจะกอดเก็บเธอไว้..ชั่วนิรันดร์

...

อย่างที่บอก หายใจเข้าหายใจออกก็เฮ้อ...เพลง
อาทิตย์หน้าโน้นสอบเขียนและแปลเพลง Right here waiting กับ Whatever will be will be

ด้วยความที่ไม่เป็นอันฟังเพลงอื่นแล้ว ก็เลยเอาเนื้อเพลงที่อาจารย์แปลให้ มาแปลเป็นไทยอีกทีในความคิดของผู้หญิงที่รักฤดูฝน
อาจไม่ต่างกันในความรู้สึกเพราะเนื้อเพลงก็ประมาณนั้น..เพียงภาษาของฉันอาจต่างไป (แต่ตอนสอบน่ะภาษาของอารย์นะจ้ะ)

ถ้าจำเก่งๆก็ดีเนาะแต่นี่สมองตายไปซีกหนึ่งแล้วก็เลยต้องขยันท่องขยันจำ
ถ้าเป็นคนเก่งบ้างก็ดีนะ จะได้ไม่ต้องขยัน เพราะขยันมันเหนื่อยยยยยยยย

จะว่าไปก็เป็นกุศโลบายที่ดีของอาจารย์เนาะ ได้ร้องเพลงภาษาปะกิตได้รู้ความหมาย
เอาเทคนิคนี้ไปสอนเด็กๆได้ แต่สอนคอมฯให้ร้องเพลงไรดีคร่ะ อิอิ

จะไปฝึกสอนแล้ว...พยายามไม่คิดอะไร เพราะอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด นั่น เข้าเพลง
สงสัยพอสอบเพลงเสร็จ ฉันคงเลิกฟังสองเพลงนี้ไปเลย

เดือนหน้าเป็นการเริ่มต้น ทั้งการฝึกสอน ขายขนมครก ลุ้นหนังสือที่จะส่งสำนักพิมพ์ 
และคงอีกหลายอย่าง

เดือนนี้(จะหมดแล้ว)เลยต้องรีบเคลียร์ทุกอย่าง ทั้งงาน ทั้งชีวิตส่วนตัว
ทั้งนัดเพื่อนเมา(อันนี้ต้องรีบใหญ่ โดนทวงทุกวัน)

...

เมื่อก่อนสิ่งที่ทำมากมายก็เพื่อให้ลบเลือนบางอย่างให้ขาดหาย
แต่ตอนนี้ เหตุผลเปลี่ยนไป

ก็เพื่อความอยู่รอด

แต่ก็ไม่รู้เหมือนกัน...ว่าจะรอดไหม

Whatever will be will be.